kalituhan sa aking isipan

Hindi ko lubos maisip na darating ako sa punto ng aking buhay na kailangan kong mamili sa kung ano ang aking tatahakin na landas. Papasok ba ako bilang isang inhinyero o magiging isang mananaliksik para sa isang malaking kumpanya. Wala akong balak na umalis ng Pilipinas para magtrabaho. Maraming trabaho ang pwede kong pasukan dito pero hindi nga lang mataas ang sahod kumpara kapag nasa ibang bansa ka. Sumagi tuloy sa aking isipan kung ano ba ang mapapala ko dito sa ating bansa kung mamalagi ako. Marahil maaari akong makatulong sa iba pero paano naman ang aking sarili? Maraming katanungan ang sumasagi sa isipan ko ngunit hindi ko mahanap ang mga kasagutan. Isang masakit na katotohanan na kailangan nating lumisan sa bayang sinilangan upang kumita ng malaking halaga. Pero ano nga ba ang kapalit ng paglisan natin? Natanong niyo ba ito sa inyong sarili kahit minsan? Malaki ang kapalit na kabayaran ng ating pag-alis. Hindi pera pero ang panahon na lilipas na malayo tayo sa ating mga mahal sa buhay. Isang mapait na katotohanan na karamihan sa atin ay nakakaranas. Mismo ang ating bansa ay naghihikahos din kahit sabihin natin na umuunlad ng paunti-unti ang ating ekonomiya. Marami pa rin sa atin ang walang mahanap na trabaho na angkop sa kanyang tinapos na kurso. Bakit nga ba tayo kailangang umalis? Pwede namang maghanap dito sa ating bansa at tumulong sa iba para mismo ang ating bayan ang manginginabang sa ating mga talino at talento. Mas magagaling ang mga Pilipino kumpara sa mga dayuhan ngunit bakit tayo naghihirap at ang iba ay patuloy sa pag-unlad? Ano ba ang meron sila na wala tayo? Puro katanungan na lang ang binibigay ko sa inyo ngunit ang lahat ng ito ay may kabuluhan. Kung isa-isa nating bibigyan ng kasagutan ang bawat tanong iyan mismo ang kasagutan sa ating kahirapan. Hindi niyo ba naisip na palaguin ang ating sariling teknolohiya para matapatan ang sa mga dayuhan. Gamitin ang ating natatanging talento at talino para mismo sila ang pumunta rito at hindi na natin kailangan pang mangibang bayan katulad ng karamihan na ang nagiging trabaho ay katulong o utusan ng mga mapanghamak na dayuhan. Madalas pa nga nila tayong yurakan at tapakan ang ating pagkatao. Ngunit hindi pa rin tayo nadala at patuloy sa paglisan. Kailan ba natin maiisip ang mga ganitong bagay? Kung huli na ba ang lahat para baguhin ang kalakaran ng mundong ginagalawan? Sana meron sa inyo na nakaisip nito at kahit minsan ay tanungin sa inyong mga sarili kung ano nga ba ang mangyayari kung tayo ay tutulong sa pag-unlad ng bayan. Hindi lang naman pera ang batayan sa pagpapalago ng ating ekonomiya. Maraming paraan at alam kong alam niyo ang sagot diyan.